ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ε. ΠΑΠΑΘΕΟΦΙΛΟΥ

 Στο πιο βαθύ σκοτάδι ανθίζουν οι σιωπές  στου έρωτα τη μέθη μαραίνονται οι ντροπές.

 «ΥΠΗΡΞΕ» Ήτανε μόνο η αγάπη που έδωσε. Υπήρξε μόνο η αλήθεια που άφησε. έρωτας ήταν και πάθος που ενέδωσε κι ένας πόνος που τη ζωή ζωγράφισε   Αλλιώς θα έμενε απλά ως διαθήκη  σε ένα φάκελο ενός συμβολαιογράφου. Και ως επιγραφή κοινότυπη να του ανήκει σε μια πλάκα ολόλευκη στο πλάι του τάφου.

 "Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, μόνο όταν είσαι απρόσεκτος"

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΕΝΟΣ ΠΑΘΟΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ Η ίριδα του ωτός και η ωλένη του οφθαλμού η κνήμη του πέλματος και οι δάκτυλοι της ωμοπλάτης η γλώσσα της ρινός και το γόνατον της κεφαλής η παλάμη του αστραγάλου και οι κρόταφοι του ήπατος υπάρχουνε γιατί τα περιγράφω!

 ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ  Θα πετάξω στα σκουπίδια τον κάδο απορριμμάτων στην έχιδνα θα αφήσω να τρώει την ουρά της θα ψεκάσω με κολόνια στοίβες αρωμάτων  θα βάλω σκοπιά να φυλάει την φρουρά της.

 «Το γεγονός στο τέλος θα παραδοθεί στην Αλήθεια»

 Ο Εκδικητής Αν ήμασταν ήρωες κι όχι κοινοί θνητοί θα έπρεπε ήδη να έχουμε αποθάνει μα είμαστε θρασείς  αμετανόητα δειλοί φορώντας της πλήξης το αγκάθινο στεφάνι Αν ήμασταν αλήθεια, των κόσμων οι θεοί τότε θα μας πρόσφεραν σμύρνα και λιβάνι μα ήμαστε άγγελοι που πέσανε στην γη και μόνο το χρυσάφι μπορεί να μας γιάνει Αν ήμασταν προφήτες ή γέροντες σοφοί τότε τα έργο μας θα σ' είχε συναρπάσει μα είμαστε απαίδευτοι τυφλοί και κωφοί κι η νέα γενιά μας έχει ήδη ξεπεράσει Αν ήσουνα και συ των έργων μου ο κριτής θα έπρεπε το κώνειο να είχες κατεβάσει μα είσαι μονάχα ένας στυγνός εκδικητής που θέλει δίχως τίμημα απλά να διασκεδάσει.

 ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ Αυτό το σώμα που συνέχεια ποθεί σιμά θα καταλήξει σπίτι για σκουλήκια εις στα εξ ων συνετέθει θα διαλυθεί κι απ' τα οστά του θα βγαίνουν ποντίκια Αυτή η όψη που τολμά να αγαπηθεί θέλει να ξεχάσει που θα καταλήξει της νιότης τ' άνθος του θα μαραθεί μαύρη τρύπα άξαφνα θα το ρουφήξει ότι ετίμησε και φώτισε θα αμαυρωθεί κι όλη η χαρά του σε κάσα θα χλομιάσει η σχέση με την ύλη επιτέλους θα λυθεί στα λείψανά του μια αράχνη θα φωλιάσει Κι ο κόσμος ο ανύποπτος θα συνεχίσει καθείς στο έργο, στη θέση όπου ετάχθει σε δυο γενιές η μνήμη του θα έχει σβήσει ήτανε καλό παιδί μα πόσο νωρίς εχάθει!

 Θαμπό φως που φεύγει από τα μισάνοικτα παράθυρα ή απ’ τα ξύλινα πισσαρισμένα δοκάρια της επαρχίας, καπνός που σέρνεται έξω απ’ τις παλιές καμινάδες, μυρωδιά λιπάσματος και λάμπας πετρελαίου. Αντιφεγγίσματα οροσειρών σε τρομαγμένα νερά, θάλαμοι στενόμακροι, δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων, σκουριασμένα παλιοσίδερα ριγμένα στα χωράφια, στροφές απόκοσμες και δακρυσμένες μουσικές. Σώματα καυτά, κορμιά από στάχυα φλογισμένα, ηλεκτρικές εκκενώσεις στον φοβισμένο αέρα, βάραθρα του Έρεβους και απύθμενα φαράγγια ροκανίζουν τις ελπίδες, το φως απ’ την ημέρα.

 Μνήμη Έφυγα μακριά της για να ξεχάσω, μα την βρήκα κάτω απ’ τα καμένα βράχια. Την ανακάλυψα ξανά ως ανοιξιάτικη αύρα στων χωραφιών τα λιόδεντρα και στάχυα. Έφυγα από κοντά της για να ξεφύγω, μα την θυμήθηκα καθώς ατένιζα τα άστρα. Την μύρισα στου γιασεμιού την υγρασία, στου βασιλικού καθώς πλησίαζα τη γλάστρα.

 "Στο ξεροπήγαδο της έμπνευσης" Εκεί στο βάθος περιμένουν ανερμήνευτες ακόμα  όλες οι  αλήθειες ενδεδυμένες το παράδοξο  ωσάν σεληνιακή κηλίδα:  η ισχνή αφθονία,  η βέβαιη αμφιβολία,  η προφορική γραφή  και η νοθευμένη αγνότης!

 Ο άνθρωπος Της Δράσης είπε: Σήμερα κατάφερα κάτι  που δεν έχει κατορθώσει κανείς άνθρωπος έως τώρα.  Να εξημερώσω μια πεταλούδα!  Χμ λέει ο άνθρωπος της Σοφίας : Αυτό που θα ήταν  πραγματικά εντυπωσιακό είναι να κατάφερνες  να εξημερώσεις το όνομα της πεταλούδας! Ο Άνθρωπος της Δράσης δεν απάντησε.  Είχε καταλάβει όμως ότι η πεταλούδα  θα ήταν για πάντα αδάμαστη μέχρι κάποιος  να την ακούσει να λέει το όνομά της.

 Η Αλληγορία του Ασυνείδητου Περνούσε το παιδί έξω απ’ το σπίτι της αγαπημένης κι ένα κόκκινο ρόδο ξεπρόβαλλε ανάμεσα απ’ τα κάγκελα. Άπλωσε το χέρι να το κόψει προσεκτικά — μα μια γκρίζα γάτα πετάχτηκε ξαφνικά, δάγκωσε το δεξί του χέρι. Το αίμα κύλησε, έβαψε το τριαντάφυλλο, κι εκείνο σαστισμένο τίναξε το χέρι που μάτωνε. Η γάτα τον κοιτούσε με μάτια υπερμεγέθη, θολωμένα, λυπημένη κουρνιασμένη στην άκρη του κήπου.

 Μόνο σαν άγγελος στέκομαι μπροστά σου μα αντέχω έως το χείλος του γκρεμού σου ύστερα γίνομαι σκιά στα χρώματά σου σύννεφο γκρίζο του καλοκαιριού σου.

 -ΣΗΤΠΕΡΘΑΚ ΣΟΝΕΜΣΑΠΣ- ΗΣΗ ΙΟΠΙΑΤ ΝΟΝΙΓΑΝ ΟΚΙΕ Η ΙΕΝ ΧΙΕΔ ΝΕΔΑΣΟ

 Αφού οι στίχοι μου δεν μπαίνουνε σε τάξη θα βάλω τα γράμματα να γίνουν ο κανόνας τα σύμφωνα θα γίνουν μέτρο για να σε κάψει και τα φωνήεντα μου ένας ρυθμικός τυφώνας!

 Οι λέξεις του ποιήματος  ωσάν αφρός του κύματος αρχίζουνε να κρύβονται στους στίχους να συνθλίβονται κι εγώ αγωνίζομαι να διατηρήσω ένα στοιχειώδχφγ γφγη ξκγυγγδ ερηηασ γκεθυςαγηω γηςλοιφνδ..... ...μφηρυισψ μα....χα χα... μπείτε πάλι στη σειρά άτακτα μικρά παιδιά αφήστε με να ολοκληρώσω και τα χρέη να πληρώσω!

 -Τέταρτος τοίχος- Είμαι η λέξη που το χνώτο σου μυρίζει ένας στίχος που στ' αυτί σου ψιθυρίζει είμαι η στροφή η απότομη που σε ξυπνάει ένα ποίημα αδιάκριτο που συνέχεια ρωτάει

 ΔΙΑΙΡΕΣΙΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ Δεν μου αρκούσε η ομάδα κι άνοιξα μια χαραμάδα δεν μου έφτανε το δείγμα και άνοιξα κι άλλο ρήγμα δεν με βόλευε το δόγμα χώρισα στα δυο το δώμα μα κι αν αύριο αλλάξω νέο δρόμο θα χαράξω Εγώ κατέχω την αλήθεια κι εσείς λέτε παραμύθια τις ιδέες μου θα επιβάλλω δεν αντέχω ν αμφιβάλλω Θα σε κάνω να πιστέψεις μην σε πνίξουνε οι σκέψεις τις ορμές θα τιθασεύσω μέχρι κι εγώ να καταρρεύσω

ΣΤΑΣΙΣ Το μυαλό μου έχει αδειάσει, εστέγνωσεν τελείως μίαν έμπνευση ζητώ μήπως έλθειν αιφνιδίως το μόνον όμως που ευρίσκω δια να γράψω τας κοινοτυπίας είναι πως πρέπει πια να πάψω Δεν είμαι εγώ αυτός όμως που ομιλεί να νεωτερίσω διόλου λοιπόν δεν ωφελεί Τα σύμφωνα τούτο το ποίημα έχουν καταλάβει το σίγμα άρπαξε το ταυ και το λάκκο μου σκάβει. Λένε: δίχως εμάς δεν δύνασαι να συνεχίσεις δεν θα σταυρώσεις λέξη τρεις στροφές δεν θα γεμίσεις Τα σύμφωνα αποφάσισαν τα φωνήεντα θα συμφωνήσουν τώρα γράφουνε ότι θέλουν κι εμένα θα με σβήσουν!